Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

Με αφορμή την αποχώρηση της Αριστερής Ριζοσπαστικής Κίνησης από τη Λαϊκή Ενότητα, μεταφορικό, ελαφρώς κρυπτικό και έντονα politically incorrect σχόλιο που αποσκοπεί στη διάσωση της ΛΑΕ:



Και οι μισές πουτάνες να φύγουν από ένα μπουρδέλο, αν οι ιδιοκτήτες με το μεγαλύτερο ποσοστό ιδιοκτησίας δεν του αλλάξουν χρήση, το μπουρδέλο και πάλι μπουρδέλο θα είναι._

Δευτέρα, 17 Οκτωβρίου 2016

Εδώ που τα λέμε, είναι μεγάλη επιτυχία για τον ΣΥΡΙΖΑ που ξεφορτώθηκε μερικούς βλαμμένους. Και μεγάλη τραγωδία για τη ΛΑΕ που τους φορτώθηκε!



Χωρίς άλλα σχόλια πλην εκείνου που σημειώνει ότι δύο ημέρες μετά τις παπαριές –αυτό, με την καλή έννοια, την πολιτική– που θα διαβάσετε έσκασαν οι δηλώσεις τού Ερντογάν (οι υπερτονισμοί τού κειμένου από το πρωτότυπο):


Η ειρήνη είναι υπέρτατο αγαθό για τους λαούς.

Η πολιτική φιλολογία επανέρχεται κάθε τόσο στη Συνθήκη της Λοζάνης, με αφορμή τα θερμά ή λιγότερο θερμά επεισόδια στον ανταγωνισμό του ελληνικού με τον τούρκικο καπιταλισμό.

Είναι βέβαιο ότι το τουρκικό κράτος κατά καιρούς έχει παραβιάσει πολλές φορές τη Συνθήκη. Είναι όμως μόνο η μία πλευρά που παραβιάζει τις διεθνείς συνθήκες;

Το άρθρο 13 της Συνθήκης της Λοζάνης αναφέρει επί λέξει: «Προς εξασφάλισιν της ειρήνης, η Ελληνική Κυβέρνησις υποχρεούται να τηρή εν ταις νήσοις Μυτιλήνη, Χίω, Σάμω και Ικαρία τα ακόλουθα μέτρα: Αι ειρημέναι νήσοι δεν θα χρησιμοποιηθώσιν εις εγκατάστασιν ναυτικής βάσεως ή εις ανέγερσιν οχυρωματικού τίνος έργου».

Επίσης η συνθήκη προβλέπει την αποστρατιωτικοποίηση της Λήμνου και της Σαμοθράκης. Πολύ αυστηρότερη αποστρατιωκοποίηση προβλέπεται για τα Δωδεκάνησα, σύμφωνα με τη Συνθήκη των Παρισίων του 1947 με την οποία η Ιταλία υποχρεώθηκε να τα παραχωρήσει στην Ελλάδα (προσαρτήθηκαν το 1948). Σύμφωνα με το άρθρο 14 της Συνθήκης όλες οι Κυκλάδες «θα αποστρατιωτικοποιηθώσι και θα παραμείνωσι αποστρατιωτικοποιημέναι».

Η ελληνική πλευρά παραβιάζει, προφανώς, εδώ και χρόνια αυτά τα σκέλη των συνθηκών. Και χρησιμοποιεί μια σειρά επιχειρήματα συμμετρικά με αυτά που χρησιμοποιεί κατά καιρούς η Άγκυρα.

Ένα από τα «επιχειρήματα» είναι ότι η Συνθήκη της Λοζάνης αναφέρεται σε ναυτικές βάσεις και οχυρωματικά έργα, αλλά δεν αναφέρεται σε… αεροδρόμια. Εμείς προσθέτουμε: ούτε σε πυραύλους με πυρηνικές κεφαλές αναφέρεται. Αλλά εφόσον απαγορεύεται το έλασσον (δηλ. ακόμη και οχυρωματικά έργα), προφανώς απαγορεύονται και τα αεροδρόμια και όποιος άλλος βαρύτερος εξοπλισμός προκύψει στο μέλλον.

Επίσης η Αθήνα επίσημα αμφισβητεί ότι ισχύει η υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης της Λήμνου και της Σαμοθράκης εξαιτίας του ότι η Συνθήκη του Μοντρέ (1936) αναίρεσε αυτό το σκέλος της συνθήκης της Λοζάνης. Ωστόσο η Λήμνος και η Σαμοθράκη δεν αναφέρονται στη Συνθήκη του Μοντρέ.

Προεκτείνοντας το ελληνικό σκεπτικό μπορεί κανείς εύκολα να ισχυριστεί ότι δεν ισχύει ΚΑΝΕΝΑΣ όρος της Συνθήκης της Λοζάνης μετά το Μοντρέ.

Όσον αφορά τα Δωδεκάνησα η ελληνική πλευρά ισχυρίζεται ότι η αποστρατιωτικοποίησή τους αφορά μόνο τα συμβαλλόμενα μέρη, δηλ. την Ελλάδα, την Ιταλία, τις ΗΠΑ, τη Σοβιετική Ένωση (τότε) και άλλες χώρες που συνυπέγραψαν τη Συνθήκη του Παρισιού, αλλά όχι… τη γειτονική Τουρκία, επειδή δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος. Δηλαδή λέει ότι απέναντι στις ΗΠΑ, την Ιταλία και τη Ρωσία, τα Δωδεκάνησα πρέπει να είναι αποστρατιωτικοποιημένα, ώστε να αποτραπεί επίθεση από αυτά τα νησιά ενάντια στις… εν λόγω χώρες. Αλλά απέναντι στην Τουρκία, που δεν ήταν συμβαλλόμενο μέρος, μπορούν ανέτως να εξοπλίζονται!

Μάλιστα το χειρότερο είναι ότι, προκειμένου να βρει το δίκιο της η ελληνική πλευρά, δεν ανοίγει συζήτηση με την άλλη πλευρά, ούτε προστρέχει σε διεθνείς οργανισμούς δικαίου. Αντίθετα χρησιμοποιεί τον ισχυρότερο ιμπεριαλιστικό μηχανισμό του δυτικού κόσμου, το ΝΑΤΟ, το οποίο πράγματι πολλές φορές υποστηρίζει τις θέσεις της Αθήνας. Π.χ. στα τέλη της δεκαετίας του 1940, η ΕΣΣΔ είχε προβεί σε έντονες διαμαρτυρίες για τις επισκέψεις πολεμικών πλοίων του 6ου Στόλου των ΗΠΑ στα Δωδεκάνησα. Στις διαμαρτυρίες αυτές απάντησε ο Αμερικανός τότε υπουργός Εξωτερικών Μάρσαλ διαμηνύοντας (29/7/1948) ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να υποκύψει στις σοβιετικές πιέσεις και επισημαίνοντας ότι η Αθήνα «έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιήσει στρατιωτικές εγκαταστάσεις για να υπερασπισθεί τα σύνορά της».

Επίσης στις 2/11/78, ο νομικός σύμβουλος του ΝΑΤΟ σημειώνει: «Η σωστή ερμηνεία είναι πως η Σύμβαση της Λοζάννης αντικαταστάθηκε από τη Σύμβαση του Μοντρέ και γι’ αυτό δεν υπάρχει κανένας περιορισμός στα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στη Λήμνο, όπου μπορεί να τα ασκεί όπως νομίζει καλύτερα».

Ένα πιο σύγχρονο παράδειγμα του διαγκωνισμού για τη διασφάλιση της νατοϊκής υποστήριξης είναι η πρόταση Καμένου για μια νέα μεγάλη νατοϊκή βάση στην Κάρπαθο. Μετά τις «απειθαρχίες» του Ερντογάν, οι δυτικοί χάνουν την εμπιστοσύνη τους στην αξιοπιστία της μεγάλης βάσης στο Ιντσιρλίκ, ενώ οι εναλλακτικές λύσεις αναζητούνται μεταξύ Κατάρ και… Ελλάδας. Και η γεωγραφική θέση της Καρπάθου (σε απόσταση βολής από τη Συρία και γενικότερα τα ασιατικά παράλια) μοιάζει να ταιριάζει «γάντι» σε αυτές τις προοπτικές.

Αυτό το γαϊτανάκι μεταξύ της Αθήνας και της Άγκυρας για το ποιος θα είναι «το καλύτερο παιδί» στο πλαίσιο της δυτικής ιμπεριαλιστικής συμμαχίας, του ΝΑΤΟ, συνεχίζεται συνεπώς εδώ και πολλά χρόνια με στόχο την αποκόμιση κερδών εκατέρωθεν. Και από κοντά πήγαν και οι εξοπλισμοί (παράγοντας διαρκώς Έλληνες και Τούρκους Τσοχατζόπουλους από τη μια πλευρά και περικοπές στο επίπεδο ζωής στους δύο λαούς από την άλλη).

Η πρόσφατη όξυνση στο Αιγαίο εντάσσεται σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο. Η τουρκική πλευρά δεσμεύει περιοχές του Αιγαίου για αεροναυτικές ασκήσεις (έχει δικαίωμα να το κάνει σε διεθνή ύδατα –το μόνο που μπορεί να της καταλογίζει η Αθήνα είναι ότι παραβιάζει τον ελληνικό εναέριο χώρο των 10 μιλίων, όριο όμως που δεν είναι αναγνωρισμένο από την Τουρκία η οποία δέχεται μόνον τα 6 μίλια). Η ελληνική πλευρά απάντησε σε αυτές τις ασκήσεις με τη μεγάλη διακλαδική άσκηση «Παρμενίων», στην οποία προβλεπόταν μεγάλης έκτασης απόβαση ελληνικών στρατευμάτων, οδηγώντας σε επικίνδυνη κλιμάκωση στο Αιγαίο.

Οι διεθνείς συμφωνίες έτσι κι αλλιώς εκφράζουν τους συσχετισμούς δυνάμεων μεταξύ των ιμπεριαλισμών της συγκεκριμένης εποχής –και συνήθως είναι άδικες. Γι’ αυτό πολύ σύντομα τα συμβαλλόμενα μέρη λένε ότι έχουν «αλλάξει οι συνθήκες». Στην περίπτωση της Συνθήκης της Λοζάνης αυτό το κάνει η Τουρκία (βλ. π.χ. δηλώσεις Ερντογάν), αλλά το κάνει και διαρκώς η ελληνική πλευρά (βλ. εξοπλισμός νησιών).

Οι εργαζόμενοι και τα άλλα φτωχά στρώματα στις δύο χώρες δεν έχουν κανένα συμφέρον να ακολουθούν τα αφεντικά τους (πολιτικά και οικονομικά) σε αυτές τις επικίνδυνες και φιλοπόλεμες περιπέτειες. Η Συρία είναι δίπλα μας και είναι σε όλους ορατό το τι σημαίνει πόλεμος για τη μεγάλη μάζα του πληθυσμού. Ειδικά οι Έλληνες και οι Ελληνίδες δεν έχουν κανένα λόγο να ακολουθούν και τις υπόλοιπες εξορμήσεις που κάνει στην περιοχή η ελληνική άρχουσα τάξη σε συνεργασία με τον ιμπεριαλισμό και τις πιο αντιδραστικές δυνάμεις στην Ανατ. Μεσόγειο: το σιωνιστικό κράτος του Ισραήλ (που παρεμπιπτόντως παραβιάζει κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και εκατοντάδες αποφάσεις του ΟΗΕ), και το αιμοσταγές καθεστώς του δικτάτορα Σίσι (που δολοφονεί και φυλακίζει χιλιάδες πολιτικούς του αντιπάλους, μεταξύ τους φυσικά και τους αριστερούς).

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές (11/10) διεξάγονταν στο Κάιρο η 4η Σύνοδος Κορυφής των τριών ηγετών Ελλάδας-Αιγύπτου-Κύπρου, όπου ο Τσίπρας θα είχε και πάλι νέους εναγκαλισμούς με τον δικτάτορα.

Η συνεργασία έχει κυρίως να κάνει με τη μοιρασιά των ΑΟΖ μετά την ανακάλυψη ιδιαίτερα του νέου αιγυπτιακού κοιτάσματος φυσικού αερίου, Zohr, στη Μεσόγειο, κοντά στις ΑΟΖ που έχουν ανακηρύξει οι τρεις χώρες, καθώς και του κοιτάσματος Αφροδίτη της Κύπρου. Πρόκειται για μια μοιρασιά που αποκλείει την Τουρκία (και άλλες χώρες) και που βάζει σε νέους επιπλέον κινδύνους τον ελληνικό λαό, που, όπως και πολλοί άλλοι λαοί, δεν θα δουν στην τσέπη τους κανένα όφελος από πιθανή εξόρυξη υδρογονανθράκων.

Κάθε υπόκλιση σε αυτή την επιθετική πολιτική στο όνομα του «εθνικού συμφέροντος» και του «ρεαλισμού» έρχεται σε αντιπαράθεση με τα συμφέροντα της μεγάλης πλειονότητας του πληθυσμού και ανοίγει διάπλατα την πόρτα σε πολεμικές περιπέτειες. Όπως και στο εσωτερικό μέτωπο η Αριστερά οφείλει να διαχωρίσει σαφώς τη θέση της από την επικίνδυνη και επιθετική εξωτερική πολιτική τόσο των παλαιομνημονιακών όσο και των νεομνημονιακών δυνάμεων.


Παρασκευή, 14 Οκτωβρίου 2016

Παρασκευή, 7 Οκτωβρίου 2016

Πουτάνα ζωή! Πούστη θάνατε! Ανάξιοι σύντροφοι!



Δεν είναι πολλή ώρα που γύρισα από την κηδεία τού Γαλαξιάρχη (δεν τον ήξερα προσωπικά, δεν τον ήξερα ούτε καν διαδικτυακά –δεν είχαμε ανταλλάξει ούτε καλημέρα στο νετ). Ο τρίπτυχος τίτλος συμπυκνώνει τις σκέψεις μου και τα συναισθήματά μου αυτή τη στιγμή. Θα επιχειρήσω να τα εκθέσω αναλυτικά μετά το μνημόσυνο των 40  ημερών, όταν, λένε, η ψυχή διακόπτει οριστικά κάθε σχέση με τον κόσμο τούτο…

Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

«Τι κοιτάτε, ρε μουνιά; Πρώτη φορά στη ζωή σας βλέπετε γυναίκα να γαμάει και να δέρνει;»


Γράφει η Fatima Sadiqi, καθηγήτρια Γλωσσολογίας και Σπουδών Φύλου στο Πανεπιστήμιο του Φεζ στο Μαρόκο, όπως διαβάζω στο ηλεκτρονικό Βήμα:
Η ιδεολογία της οργάνωσης [σ.σ.: ISIS] απαιτεί τη διαγραφή των ατομικών δικαιωμάτων των γυναικών και την πλήρη υποταγή τους στην οικογενειακή δομή και στους άνδρες που την ελέγχουν. Προορισμός της γυναίκας είναι να μένει στο σπίτι για να μεγαλώνει τους νέους τζιχαντιστές. Οι γυναίκες οι οποίες παραβιάζουν τον ιδεατό ρόλο της συζύγου και μητέρας αποζητώντας την αυτονομία και την προσωπική τους ελευθερία εκτός οικογένειας τιμωρούνται αυστηρά. Σε αυτό το πλαίσιο είναι ειρωνεία της τύχης να βλέπουμε Κούρδισσες στην πρώτη γραμμή του πολέμου κατά του Ισλαμικού Κράτους στη Συρία και στο Ιράκ. 
Πρόσφατες στρατιωτικές επιχειρήσεις οδήγησαν σε επανακατάληψη εδαφών που ήλεγχε το Ισλαμικό Κράτος επί μακρόν. Οι εικόνες από αυτές τις νίκες, που περιλαμβάνουν γυναίκες, λειτουργούν ως αντίδοτο στην τοξική προπαγάνδα του Ισλαμικού Κράτους και ενθαρρύνουν τις γυναίκες να αντισταθούν στις ιδεολογικές επιταγές της οργάνωσης. Το μήνυμα δείχνει να εξαπλώνεται. Καθώς οι εδαφικές κτήσεις του Ισλαμικού Κράτους μειώνονται, το ίδιο συμβαίνει και με τον έλεγχό του επάνω στις γυναίκες. Μακροπρόθεσμα οι εικόνες γυναικών που σκοτώνουν ή αιχμαλωτίζουν μαχητές του Ισλαμικού Κράτους θα αποτελέσουν το πρώτο καρφί στο φέρετρο της ιδεολογίας της οργάνωσης, που έχει βασιστεί στην εσφαλμένη υπόθεση της «φυσικής» κατωτερότητας των γυναικών.
Επειδή το Ισλαμικό Κράτος τοποθέτησε τις γυναίκες στο επίκεντρο της ιδεολογίας του, οι γυναίκες αποτελούν και μια σημαντική κρυφή απειλή για το ίδιο. Επιδεικνύοντας την προσωπική τους αντίθεση οι γυναίκες, απελευθερωμένες από τον έλεγχο του ISIS, θυμίζουν στον κόσμο ότι η οργάνωση έχει σφετεριστεί τις καθολικές αξίες του Ισλάμ και έχει διαστρεβλώσει τις διδαχές του. Ο ρόλος των γυναικών ως μαχητριών, ίσως περισσότερο από οτιδήποτε άλλο, θα διασφαλίσει ότι τα πλοκάμια του ISIS –και κυρίως η φονική εκδοχή της πατριαρχίας του–  αργά ή γρήγορα θα καταστραφούν.
Γεια σας και χαρά σας, κοριτσάρες παλικάρια! Πάρτε πίσω (στο δεκαπλάσιο!) το αίμα τής Asia και των άλλων συντροφισσών σας που έπεσαν στον αγώνα! Πατήστε τους κάτω, έτσι όπως πατάτε τη γη καθώς χορεύετε! Και με τη νίκη! Μέχρι τη νίκη!