Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Ένας υπεράνω κάθε υποψίας υποστηρικτής τού ΚΚΕ για την πολιτική συμμαχιών




Οι απόψεις που παραθέτουμε σήμερα ανήκουν σε έναν γνωστό μπλόγκερ και υποστηρικτή τού Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος. Το μπλογκ του φέρει το όνομα Αριστερά και Πολιτική και ο ίδιος υπογράφει τα σχόλιά του στο διαδίκτυο με το όνομα symastev. Όπως προκύπτει από τα ίδια τα γραφτά του, που τα παρακολουθώ αρκετά τακτικά εδώ και πολύ καιρό, πρόκειται για παλιό αριστερό, μάλλον ανέκαθεν οπαδό τού ΚΚΕ και πολύ πιθανόν και μέλος τού κόμματος στο παρελθόν. Να σημειωθεί ότι, σύμφωνα με τις διηγήσεις του, στο πραξικόπημα του 1967 συνελήφθη από τους πρώτους στην περιοχή του και άντεξε (σε ηλικία μόλις 18 ετών!) τη δοκιμασία τής εικονικής εκτέλεσης! Και να προστεθεί, με bold γράμματα παρακαλώ, ότι, αν και δικαιούται —σε αυτή την ηλικία και με κάμποσα ένσημα στο αριστερό κίνημα, φαντάζομαι—, να είναι υπερήφανος για την προσωπική πορεία του, ο λόγος του χαρακτηρίζεται πάντα από αξιοθαύμαστη σεμνότητα και νηφαλιότητα, χωρίς το παραμικρό σήκωμα του δάχτυλου.

Τα όσα θα διαβάσετε παρακάτω τα κατέθεσε πριν από λίγες ημέρες στο 100% φιλοΚΚΕ ιστολόγιο Σφυροδρέπανο με τρία διαδοχικά σχόλια σε ανάρτηση που ‘‘ακουμπούσε’’ το ζήτημα των συμμαχιών τού κόμματος και τη συνακόλουθη κριτική στη στρατηγική που ακολουθεί γι’ αυτές, κριτική που εκπορεύεται τόσο από υποστηρικτές τού ΚΚΕ, όσο και από οπαδούς άλλων αριστερών κομμάτων και οργανώσεων.

Πριν τού δώσουμε το λόγο να προσθέσω και κάτι ακόμα που έχει τη σημασία του: Τα σχόλια που θα διαβάσετε, λίγο μετά την αποστολή τους, τα ανέβασε υπό μορφή ανάρτησης στο ιστολόγιό του. Όπως μπορεί να δει ο καθένας, μέχρι την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, «Δεν υπάρχουν σχόλια»... Ας θεωρηθεί ότι η παρούσα ανάρτησή μας έχει ως κίνητρο, εκτός άλλων ευκόλως εννοούμενων, και την κατά το δυνατόν αποκατάσταση αυτής τής αδικίας...



Η εικόνα, από το fadomduck2.blogspot.gr.

ЖΟЖΟЖΟЖΟЖ



Η πολιτική συμμαχιών και μερικά τυπικά θέματα Ι

Τα λαϊκά μέτωπα δεν είναι εξ ορισμού μηχανισμοί ενσωμάτωσης ενός ΚΚ στο αστικό πολιτικό σύστημα, μπορεί να είναι και ακριβώς το αντίθετο, μηχανισμός ανατροπής του καπιταλισμού. Μπορείτε να δείτε εκτός από την Γαλλία και την Βουλγαρία και να πείτε στον Δημητρώφ ότι με το λαϊκό μέτωπο της Βουλγαρίας… ενσωματώθηκε στον καπιταλισμό.

Το Παλλαϊκό (και το αντιφασιστικό) Μέτωπο στην Ελλάδα που πρότεινε το 1934 το ΚΚΕ, πουθενά δεν λέει ότι είναι για λογαριασμό κάποιας αστικής διακυβέρνησης. Είναι, και το λέει παντού, για την προώθηση της δικτατορίας του προλεταριάτου. Ας μην κατεβάζω τα επίσημα κείμενα… Είναι δηλαδή μια μεταβατική κατάσταση όπου το νέο δεν ήρθε και το παλιό δεν μένει. Αν τώρα κάποιος, μια μεταβατική κατάσταση την κάνει «στάδιο» ή γέφυρα ενσωμάτωσης στον καπιταλισμό, είναι άλλο πράγμα αλλά δεν φταίει η φιλοσοφία του μετώπου, φταίει η ερμηνεία του.

Τα εκ των υστέρων λάθη που φορτώθηκαν στο λαϊκό μέτωπο και στο ΕΑΜ δεν είναι παρά φύλο συκής για τα λάθη της ηγεσίας, η οποία, αντί να το ερμηνεύσει ως εφαλτήριο για την ταξική εξουσία της εργατικής τάξης, το ερμήνευσε ως παράδοσή της.

Εκ των υστέρων μπορούμε εύκολα να τσουβαλιάζουμε κάθε μέτωπο (και το σημερινό του ΚΚΕ αύριο) ως μέσω άρνησης της δικτατορίας του προλεταριάτου με αφορμή κάποια λάθη που σίγουρα θα γίνουν.

Ουδείς αλάνθαστος, ούτε η σημερινή ηγεσία του ΚΚΕ, ούτε η χθεσινή ούτε η προχθεσινή. Η κριτική των λαθών όμως με όρους προδοσίας δεν αποτελεί μαρξιστική κριτική. Αποτελεί μικροαστική κριτική που καταλήγει στο τέλος να βάζει τις επόμενες ηγεσίες να συμμαζεύουν τα ασυμμάζευτα και να αποκαθιστούν τον Πλουμπίδη, τον Ζαχαριάδη, τον Άρη…

Η πολιτική συμμαχιών και μερικά τυπικά θέματα ΙΙ

Στις αρχές της δεκαετίας του ’60 διδασκόμουν ότι «η σημερινή σωστή πολιτική του κόμματος…» αποκατέστησε τη δημοκρατία στο κόμμα, τις δημοκρατικές συμμαχίες (λες και επί Ζαχαριάδη δεν δημιουργήθηκε η ΕΔΑ) και εξάλειψε την προσωπολατρία και τον δογματισμό… δεν έλεγαν ότι το… πέτυχαν διαλύοντας το κόμμα.

Στα τέλη της δεκαετίας του ’60 διδασκόμουν ότι «η σημερινή σωστή πολιτική του κόμματος…» αποκατέστησε τη λενινιστική αρχή για τις οργανώσεις βάσης του κόμματος… επέκτεινε την πολιτική συμμαχιών…

Στο 10ο συνέδριο διδασκόμασταν ότι «η σημερινή σωστή πολιτική του κόμματος…» θέτει τα θεμέλια του αντιμονοπωλιακού – αντιιμπεριαλιστικού μετώπου για να ανοίξει ο δρόμος για την εξουσία της εργατικής τάξης δλδ της δικτατορίας του προλεταριάτου…

Το ίδιο έργο με τη «σωστή γραμμή του κόμματος…» επαναλήφθηκε πολλές φορές από τότε και κάθε φορά που ανατρέπονταν η προηγούμενη πολιτική…

Πάντα όμως κάποιοι «περισσότερο κομμουνιστές» και από τις ηγεσίες, ερμήνευαν τις μεταβολές, όχι στη βάση της μεταβολής των πολιτικών και ταξικών συσχετισμών, αλλά στη βάση της δαιμονοποίησης κάθε προηγούμενης πολιτικής. Αφαιρούν δηλαδή το περιεχόμενο και κάνουν κριτική στα επιφαινόμενα.

Φοβάμαι ότι αυτό που έγινε για το ΑΑΔΜ, μπορεί να γίνει αύριο και με τη σημερινή πολιτική συμμαχιών από τους ίδιου τύπου φανατικούς, όταν αλλάξουν οι συνθήκες ή γίνουν αρκετά λάθη που θα την ακυρώνουν ενώ από τη φύση της δεν ανήκει σε είδη για πέταγμα.

Όλες αυτές οι αφοριστικές κριτικές μπορούν πολύ εύκολα να αποκτήσουν άλλη θετική διάσταση, αν βάλουμε σε πραγματική διάσταση δύο παραμέτρους. Την υπόθεση ότι κεντρικός στόχος όλων των προσπαθειών ήταν η εγκαθίδρυση της δικτατορίας του προλεταριάτου και ότι στην εφαρμογή χάθηκε αυτός ο στόχος σε πολλές περιπτώσεις με αποτέλεσμα ακόμη και να καταστρέφουν τον κεντρικό στόχο. Μόνο έτσι θα έχουμε μια διαλεκτική ερμηνεία της ιστορίας του ΚΚΕ. Και αντί για αφορισμούς θα καταλάβουμε ότι αυτά τα λάθη, είναι δικά μας λάθη και παράλληλα δικός μας πλούτος για να μη τα ξανακάνουμε.

Το ότι και τώρα έχουμε πολιτική συμμαχιών σε κοινωνικό επίπεδο δεν σημαίνει ότι ακυρώνεται το πολιτικό επίπεδο. Αν αυτοί οι κοινωνικοί σύμμαχοι έχουν και πολιτικό φορέα που φτάνει μέχρι την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων δεν θα τους αγνοήσεις…. Το θέμα είναι να τους θέσεις στην υπηρεσία της επανάστασης αντικειμενικά και όχι να τεθείς εσύ στην υπηρεσία των μικροαστών. Ε, τότε δεν θα φταίει η πολιτική συμμαχιών. Ούτε αυτός ο φόβος μπορεί να σε κάνει να αποκλείεις κάθε σύμμαχο.

Αν σήμερα κάποιοι τόσο σκούζουν για το ΑΑΔΜ, της ουσίας του οποίου είμαι φίλος, είναι γιατί αδυνατούν να το κατανοήσουν ως μέρος μιας ενιαίας επαναστατικής μεταβατικής διαδικασίας προς την εξουσία της εργατικής τάξης και την βλέπουν ως πολιτικό μόρφωμα κάτι σαν στάδιο αντιμονοπωλιακό με αρχή και τέλος, μεταξύ καπιταλισμού και σοσιαλισμού κλπ, που φυσικά είναι εκτός πάσης λογικής.

Δεν καταλαβαίνουν επίσης την μεταβολή των συνθηκών που έχουν εξαλείψει πλέον πολλά προαπαιτούμενα για τη σοσιαλιστική επανάσταση από τις δεκαετίες του ’30 του ‘ 50 του ’70. Δεν λέω είναι καλύτεροι οι συσχετισμοί, λέω ότι είναι χειρότεροι αλλά για την πολιτική συμμαχιών του κόμματος έχουν εξαλειφθεί τα παλιά ταξικά δεδομένα της διαστρωμάτωσης ώστε να επιζητάς επίλυση πολλών προαπαιτούμενων.

Η πολιτική συμμαχιών και μερικά τυπικά θέματα ΙΙΙ

Η αντίφαση που τροφοδοτεί τις ενστάσεις κατά του ΚΚΕ για τη πολιτική μετώπων, από πραγματικούς κομμουνιστές, είναι ότι, ενώ οι γενικές αντικειμενικές συνθήκες έχουν προχωρήσει κατά πολύ για τον σοσιαλισμό, οι υποκειμενικές έχουν κάνει απίστευτη οπισθοχώρηση – ήττα. Έτσι θέλουν τη σοσιαλιστική επανάσταση του 21ου αι. με λογικές και εργαλεία της δεκαετίας του ’30 του 20ου αι.! Φαινομενικά όλοι έχουν δίκαιο! Όμως παλιά εργαλεία για νέες συνθήκες δεν γίνονται. Αν κάνουμε λάθη πρέπει να τα κάνουμε στη σημερινή κατάσταση, με σημερινά σύγχρονα δεδομένα, προγράμματα και εργαλεία, όχι να γυρίσουμε πίσω χάριν δογματικής ασφαλείας. Είναι πραγματικά μια αντίφαση που με ζάλισε κι εμένα μέχρι να βρω λύση.

Τέλος, για τον μαρξιστή δεν υπάρχουν θέσφατα ούτε αλάνθαστες πολιτικές. Υπάρχουν μόνο πολιτικές που κρίνονται κάθε μέρα στην πράξη. Και δεν υπάρχει κανένας λόγος να επιμένουμε σε λανθασμένες πολιτικές όταν βρούμε τα λάθη. Δυστυχώς ο υποκειμενικός παράγοντας είναι ο τελευταίος που παραδέχεται ότι έκανε λάθος και όχι λίγες φορές, του επιβάλλεται με ανατροπή.

Τι να κάνουμε όμως, ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός είναι ένα άριστο σύστημα αλλά εφαρμόζεται από ατελείς ανθρώπους. Δεν υπάρχει καμία πιθανότητα να αλλάξουμε αυτή την αντίφαση και να έχουμε αλάνθαστους ανθρώπους σε ένα αλάνθαστο σύστημα. Γι αυτό ας κρατούμε πιο χαμηλούς τόνους στους χαρακτηρισμούς και πιο οξείς στις διαλεκτικές κριτικές.

6 Οκτωβρίου 2014 - 11:49 μ.μ.



2 σχόλια:

symastev είπε...

Διευκρινήσεις για ένα κείμενο (1)

Φίλοι μου ευχαριστώ για την ανάρτηση.

Δεν είχα ποτέ την άποψη ότι αυτά που λέω είναι θέσφατα και ότι αν τα δημοσιεύσει κάποιο μη κκέδικο έντυπο ή blog θα μπορούσε να τους δοθεί άλλη ερμηνεία από αυτή που τους δίνει η ουσία των γραφομένων. Έτσι δεν φοβήθηκα ποτέ τις δημοσιεύσεις και αναδημοσιεύσεις. Αλώστε έχω πολλές δημοσιεύσεις σε μη κομματικά έντυπα, ακόμη και έντυπα του κεφαλαίου, χωρίς ποτέ να στρογγυλέψω την μαρξιστική άποψή μου για τα τεκταινόμενα ή για τρέχοντα θέματα.



Η κριτική που κάνω στο ΚΚΕ ή σε φίλους του ΚΚΕ που πολλές φορές θέλουν να ξεπεράσουν τα όρια της μαρξιστικής κριτικής χάριν «πίστης» στην πολιτική του κόμματος, έχει μια βασική διαφορά από εχθρικές κριτικής αφορισμού του ΚΚΕ. Είναι πάντα μια αγωνιώδη προσπάθεια να συμβάλω στην διόρθωση της πολιτικής αλλά εφόσον η κριτική μου είναι σωστή, όχι κατ απαίτησή μου. Δεν κάνουν λάθη μόνο οι άλλοι κάνω κι εγώ.

http://aristeripolitiki.blogspot.gr/2012/06/17-4.html


Όλη η μαρξιστική παιδεία μου είναι παιδεία των «Πέτρινων Πανεπιστημίων» όπου έμαθα, η φωνή να προσκυνάει τη σκέψη.

Εγώ πιστεύω ότι βοηθάω με τον τρόπο μου το ΚΚΕ. Το αν είναι αλήθεια η ζωή θα το δείξει.

Θέλω όμως να ξεκαθαρίσω ότι δεν είμαι, ούτε υπήρξα μέλος του ΚΚΕ, ούτε το εκπροσωπώ σε κανένα επίπεδο. Η σχέση μου μαζί του είναι πάντα συναγωνιστική και για μένα δεν θα υπήρχε λόγος να μη δώσω και τη ζωή μου για να το υπερασπίσω, αν οι ανάγκες το απαιτούσαν. Για όσους δεν καταλαβαίνουν αυτή τη σχέση ας την αναζητήσουν στην πίστη που μπορεί κάποιος να έχει στην μαρξιστική και κομμουνιστική ιδεολογία και τη σχέση της με τον απλό λαό, την εργατική τάξη και τους κατά τεκμήριο αντιπροσωπευτικούς πολιτικούς φορείς τους.

Για το αν το ΚΚΕ εκπροσωπεί και χθες και σήμερα τον λαό και ειδικά την εργατική τάξη και την μελλοντική εξουσία της, ο καθένας μπορεί να έχει την άποψή του. Το ίδιο δικαίωμα όμως έχω κι εγώ που επιλέγω να το υπερασπίσω.

symastev είπε...

Διευκρινήσεις για ένα κείμενο (2)


Το ΚΚΕ έκανε πολλά λάθη στην 96χρονη πορεία του. Κάνει και σήμερα λάθη. Θα κάνει και αύριο. Ποτέ δεν μπορεί να ταυτισθεί η αναγκαιότητα και ο τρόπος υλοποίησής της, δηλαδή η πολιτική των κομμάτων που την υλοποιούν. Άρα το λάθος ή το έλλειμμα είναι και αυτό αντικειμενική «αναγκαιότητα».

Ποια είναι η δική μου απάντηση; Κάνει λάθη γιατί έχει και πολύ μεγάλη δράση. Λάθη που άλλα αφορούν σπουδαίες δράσεις που έχουν ιστορική αναφορά όπως πχ η διαχρονική ωρίμανση των συνειδήσεων και οι κατά καιρούς κεφαλαιοποιήσεις της αναγκαιότητας του σοσιαλισμού, άσχετα αν σήμερα έχουμε προσωρινή γενική οπισθοχώρηση κατά το πρότυπο της «ζικ – ζακ» ιστορικής εξέλιξης και άλλα άμεση αναφορά στη σημερινή συγκυρία. Αν είσαι από την πλευρά της εργατικής εξουσίας θα δεις τα λάθη διαλεκτικά μέσα στη γενικά θετική ιστορική προσφορά του. Αν είσαι εχθρός ή μικροαστός θα αναγάγεις τα λάθη σε μοναδική διάσταση του ΚΚΕ, με βάση τη θεωρία ότι τα σωστά και τους αγώνες τα κάνει ο λαός και όλα τα λάθη τα κάνει το ΚΚΕ(!) άντε να κάνουμε και μια «πιασιάρικη» έκπτωση (από «καλούς αριστερούς» αυτό) και να πούμε τα λάθη τα κάνει «μόνο» η ηγεσία του. Γενικά όμως δεν χρεώνεται με κανένα θετικό το ΚΚΕ πέρα από κάποια αναγκαία για να γίνουμε πειστικοί! Τα ακούω επαναλαμβανόμενα από τη δεκαετία του ’60 σαν καραμέλα…

Έχει πολύ ιστορικό χούμο αυτή η μικροαστική αντίληψη και κριτική για το ΚΚΕ αλλά δεν υπάρχει χώρος για αναλύσεις αυτού του τύπου.

Συγνώμη που δεν έχω χρόνο να παρακολουθώ το ιστολογιο σας, θα είχα πολλά να πω σε κάποια θέματα αλλά αφού δεν το παρακολουθώ, πέρα από μια γενική άποψη, δεν μπορώ να κάνω ειδική κριτική σε αυτό.

Και κάτι για την ηλικία μου.
Δεν θέλω να κρίνομαι από στοιχεία που εκφεύγουν των γραφομένων και των θέσεων. Ευτυχώς οι παλιοί κομμουνιστές μου έμαθαν από μικρό στις φυλακές και τις εξορίες ότι η αλήθεια και το σωστό δεν έχουν ούτε ηλικία, ούτε ποσοστά ψηφοφοριών, ούτε αναφορά στην πείρα, ούτε αναφορά σε τσιτάτα… έτσι με απάλλαξαν από τον φόβο ότι ο παλιός τα ξέρει όλα, πράγμα που και σήμερα με απαλλάσσει από τη κακή συνήθεια να θεωρώ αυτά που λέω είναι σωστά μόνο επειδή έχω κάποια ηλικία ή πείρα. Τίποτα από αυτά δεν ισχύει ούτε για μένα ούτε για εσάς, είτε είστε νέοι είτε γέροι. Το μόνο που ισχύει είναι αν η θέση είναι σωστή, και ακουμπάει στην πραγματικότητα μέσα στην κίνησή της. Αν δικαιώνεται ιστορικά από τα πράγματα. Εδώ η πείρα μου έχει μια αξία. Είδα «τα πάντα» σε όλες τις ηλικίες και τα επαγγέλματα είδα και σωστές και ανιστόρητες εκ της ζωής αποδεδειγμένες απόψεις. Άρα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί στα στοιχεία της κρίσης μας για τις απόψεις των άλλων.